Ulotna niepowtarzalność

Piszę ten post prosto po cudownym i jedynym w swoim rodzaju czasie spędzonym z moim chłopakiem. Pisze, ponieważ chcę się z Wami podzielić tym wszystkim co przeżyłam, jak i zapisać te wspomnienia na wirtualnej kartce mojego bloga. Po jakimś czasie fajnie jest do tego wszystkiego wrócić i sobie powspominać, poza tym szczęściem zawsze należy się dzielić i to nie chodzi w żadnym wypadku o to, aby nam ktoś zazdrościł, ale razem z nami się cieszył i był towarzyszem naszych radości :) Tyle słowem wstępu a teraz przejdźmy do chwil spędzonych w pięknym Sopocie :) :D W naszą podróż wyruszyliśmy w niedzielę 22 września :) Byliśmy podekscytowani i pełni radości że spędzimy ten czas razem :) Podróż minęła nam nie tak szybko jakby mogła, ale nie było to dla nas najważniejsze bo wiedzieliśmy, że czeka nas coś magicznego, czas tylko dla nas :) Baliśmy się jedynie tego, że może nam pogoda nie dopisać lub zwyczajnie coś może być nie tak z naszym apartamentem :) Tak, tak dobrze przeczytaliście...

Nie wiem czy kiedykolwiek tak mieliście, że weryfikowaliście swoje życie pod względem ludzi którzy w nim są. Ja czasem miałam takie chwile, ale nigdy nie myślałam, że przyjdzie mi napisać Wam to co właśnie za chwilę usłyszycie w tym poście. Wokół mnie jest wiele ludzi, w końcu jesteśmy istotami społecznymi i kontakty z ludźmi są niezmiernie ważne.  Przez moje 21-letnie życie przewinęło się ich wielu i myślę, że jeszcze to nie koniec i będą ich tłumy. Z jednymi z nich zawierałam głębsze relacje, z innymi nie. Myślałam, że jeśli będę miła i poukładana to ludzie będą do mnie gnać, będę akceptowana. Tak też było, ale tylko chwilowo. Miałam poukładane życie, uszyte na miarę.  Wszystko było tak jak chcieli inni, tylko po to by się dopasować. Tak minęła mi podstawówka, gimnazjum i liceum, choć w czasach licealnych już zaczęłam zbaczać. Przyszły studia i do pewnego momentu było podobnie. Wiecie wyuczonych rzeczy nie tak łatwo się oduczyć. Po paru miesi...